schitterendkind.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Op 14 juni 2013 zijn wij, na een zwangerschap van 37+6, middels keizersnede, de trotse mama's geworden van een zoon Xavi Elias 3100 gram, en een dochter Reza Jade 2980 gram.
    Het was een zeer heftige keizersnede en Reza had een wat zware start.

    Maar na een aantal dagen mochten we naar huis. Een ongekend rijk gevoel om 2 baby's tegelijk mee te nemen.
    Ze zijn werkelijk waar fantastisch.

    Op het moment bestaat ons leven inderdaad uit luiers, borstvoeden, slaaploze nachten, herstellen van keizersnede en het vinden van een nieuw ritme.
    Later dus meer.....

    hier zijn ze dan ....




    Reacties (13)

    Geen zorgen, geen zorgen....ze zitten er nog veilig in. Ik kan enkel mijn hoofd er niet toe zetten wat vaker te updaten.

    Vandaag precies 35 weken.
    Het was een lange tocht, maar het eind is in zicht...de datum voor inleiden staat zo ongeveer vast.
    Het was ook een hobbelige tocht....met een paar weken terug toch weeactiviteit en een opname in het ziekenhuis. Maar de rust keerde terug en ik mocht naar huis.
    Ik krijg inmiddels geen injecties meer om weeen tegen te houden, mijn lijf doet het nu dus helemaal zelf.

    Die buik is overigens enorm...OMG

    Deze foto was met 34 weken.

    De tweeling zelf doet het ook uitstekend. Ze hebben inmiddels beiden een gewicht bereikt van bijna 5 pond per stuk. Prachtig voor een tweeling.
    Wat nu rest is echt de tijd uitzitten.
    Dat is zwaar, met slaaptekort...en werkelijk overal spierpijn of gewrichtspijn.

    We zetten nog even door....Lief dat jullie zo meeleven



    Reacties (12)

    Oké, het was inderdaad wel weer tijd voor een update.

    26+1 Vandaag en ondertussen al heel wat prikken in de bil verder.
    De 20-weken echo was supergoed. Inmiddels groeien de baby's nog steeds gestaag als eenlingers door.
    Er is al heel wat paniek gezaaid. Ik ben al een aantal keer in het ziekenhuis geweest voor 'spannende'momenten als bijvoorbeeld een bloeding.
    Maar mijn onrustige buik herstelt zichzelf steeds, waardoor we iedere keer een week verder komen.
    Wat overigens niet veel bewegingsruimte meer overlaat voor 2 van die baby's.
    Mijn buik is inmiddels groter dan ooit geweest......en ik moet nog zeker 10 weken.

    Het staat ook vast dat we een jongen en een meisje verwachten. Stiekem waren we toch wel heel erg blij dat we ons eindelijk ook tegoed konden doen aan roze jurkjes <3

     

    Een tweelingzwangerschap is zwaar. Alle klachten komen dubbel zo hard aan en mijn lijf is al weken echt mijn lijf niet meer.
    Denk ik 's ochtends dat ik slank wakker word, is die gedachte meteen weggespoeld zodra ik me beweeg.
    Gelukkig kom ik nu nog een heel eind met de hulpvan anderen.....maar die 10 weken die ik nog moet gaan lange weken zijn.

    We kunnen niet wachten tot we ze gezond en wel in de armen houden...



    Reacties (7)

    We naderen de 16 weken. De week dat ik ga starten met de proluton injecties. Deze zouden ervoor moeten zorgen dat de baarmoeder rustig blijft.
    Mijn baarmoeder lijkt er ook aan toe te zijn met de toenemende harde buiken.

    De laatste controle bij de klinisch verloskundige was goed. De baby's doen het lekker. Maar hoe verder we in de zwangerschap komen, hoe groter de angst.
    Zonder die injecties ga ik sowieso te vroeg bevallen en misschien zelfs op een punt dat de baby's nog niet levensvatbaar zijn. Maar hoe lang ga ik het uithouden mét injecties?
    Dat de verloskundige zei dat het waarschijnlijk zelfs een paar weken eerder dan Yulan zou zijn (zonder injecties) maakte het er niet beter op.

    Je vraagt je af of je kinderen zelf kunnen ademen na de geboorte, of ze Uberhaupt wel levend zijn.
    We houden zelfs een beetje rekening met het eventueel sterven van 1, of zelfs beide baby's.
    Wat gaan we dan doen. Komen ze in een kistje, of een rieten mandje. Gaan we begrafen of cremeren.
    Misschien geen dingen waar je je bezig mee zou moeten houden tijdens de zwangerschap.
    Het is alsof we ons alvast schrap zetten voor de klap die gaat komen.

    Bij Yulan hielden we er ook rekening mee, maar evengoed kwam de klap keihard aan.
    Je kind aan al die slangen en draadjes zien liggen is vreselijk.
    We hopen zo dat die injecties hun werk gaan doen, en dat ik mag dragen voorbij 34 weken.
    Maar we weten ook dat die injecties geen redmiddel is. Slechts 10 procent van de zwangerschappen wordt daadwerkelijk tot een goed einde gebracht.
    Het voelt dus meer als een soor uitstel van executie.

    Dus duimen we voor de eerste mijlpaal. De 24 weken.
    Bring it on

     


    Reacties (11)

    Lieve mensen,

    door de verhuizing ben ik alle adressen van de lijst logs kwijt die ik volgde.

    Zouden jullie in reactie hieronder jullie blog willen achterlaten? Dan kan ik weer lekker meelezen.

     

    Groetjes Maureen

    Reacties (2)

    Dat 'zomaar'zwanger zijn zit er deze zwangerschap even niet in.
    Nog dagelijks wordt de misselijkheid onder controle gehouden door een zooi aan zetpillen.
    Het is de dagen uitzitten, in de hoop dat het ergens beter zal gaan.

    Ik weet dat er mensen zijn die nog iedere dag hopen zwanger te raken dmv wat voor traject dan ook.
    Been there........

    Het klinkt dan ook vreselijk ondankbaar om nu al te zeggen dat ik het hélemaal zat ben.
    Dat ik het zat ben om nog geen kwartier buiten te kunnen lopen, me de hele dag misselijk te voelen en nu al een toeter te hebben alsof ik ruim 20 weken ver ben.
    Hele dagen thuis zitten gaat vervelen en vereenzamen.

    Maar nog veel erger is de angst.
    De angst om ook deze 2 baby's te vroeg te laten komen zit er aardig in.
    Met name omdat er opeens van alles aan gedaan wordt om het te voorkomen.
    Zelfs het verzoek om maar 'even' te stoppen met borstvoeden van Yulan.
    Die is tenslotte toch bijna 2....en het voeden zou eventueel heel misschien...blabla....voor samentrekkingen van de baarmoeder kunnen zorgen.
    U bgrijpt dat ik ook meteen een frigide bestaan lijd/leid. Stel je voor.....

    Dat 'even' iedere week een prikje halen, vanaf week 16....of het eventjes weer iedere week  met de benen wijd liggen voor een baarmoedermond check-up, doen we natuurlijk niet eventjes.
    Ik ben namelijk echt nog niet vergeten hoeveel prikken ik mezelf heb moeten geven om Uberhaupt zwanger te raken...of hoe vaak ik met de benen wijd heb moeten liggen voor een of andere pijnlijke behandeling down under.
    Nee...trauma nog zeer aanwezig.

    Dus voor een ieder die zegt dat ik het er maar even voor over moet hebben.....dat ik weet wat ik ervoor terug krijg of wat voor clichématige sh*t...
    Zeg maar gewoon liever niets.
    Ik weet, het is goed bedoeld....maar ik moet eerst nog maar eens voorbij week 36 komen en 2 LEVENDE kinderen op de wereld zetten.
    Wat eigenlijk nog inhoudt dat ik nog zo'n week of 25 met dit gevoel moet rondlopen.

    Jeej...12 weken voorbij...een mijlpaal

    Oh...het schijnt dat Primperan, die zetpillen die ik gebruik, voor depressie kan zorgen. Heb ik dat.

     

    Aftellen
    Nog 4 weken tot de eerste injectie







    Reacties (3)

    Omdat ik van Yulan eerder met 32 weken ben bevallen, val ik precies in het prematurenprotocol van het AMC.
    Wat eigenlijk inhoudt dat ik vanaf week 16, wekelijks een injectie krijg om de baarmoeder rustig te houden.
    Dat zou er dan voor moeten zorgen dat ik de twee kleintjes nog tot een week of 34-36 vast zou moeten houden. Een veel gunstiger tijdstip ook voor ze om geboren te worden.

    Spannend is het wel. Het werd mij namelijk voor het eerst duidelijk dat mijn lijf toentertijd zélf de bevalling had ingezet en dat het niet persé een gevolg was van alle complicaties. Ergens doet het ook wel zeer. Uiteindelijk kan mijn lijf dus echt niet zo goed tegen al dat zwangerengedoe.

    We kunnen alleen maar blijven hopen dat de baby's het zo lang mogelijk bij mij vol kunnen houden.
    Overigens gaat het erg goed met ze.

    Gisteren weer een echo gehad.....en daar was een wel heel bijzonder uitsteeksel te zien tussen de beentjes van 1 van de baby's.

    Heel spannend allemaal.
    Volgende maand staat er een echo gepland waarbij we hopelijk écht even tussen de beentjes kunnen gluren.

    Niet dat het ons uitmaakt. Maar stiekem zou een meisje best leuk zijn.
    Is weer eens wat anders. Toch denk ik dat we een écht mannengezin gaan worden.
    Met ons 2 mama's aan kop dan.
    Een heerlijkheid. We zijn maar wat gezegend :-)

     

    We wachten maar weer af wat er allemaal met me gaat gebeuren. Ergenss houden we er rekening mee dat dit een spannende zwangerschap gaat zijn. We hadden zo gehoopt dat deze zorgeloos zou zijn. Maar dat was voordat we wisten dat we 2 kanjers verwachten.

     




    Reacties (3)
    We waren best een klein beetje in shock.
    "Het zijn er 2!" zei dokter H.
    Ik heb nog nooit zo vol ongeloof naar een beeldscherm zitten kijken.
    Hoe kan dat nou gebeuren in mijn buik.
     
    2 Kleine vruchtjes, met een hartslag dat van het scherm afknalde. Een schitterend gezicht.
    Maar hoe moest dat verder; een nieuwe auto, huis verbouwen, alle babyuitzet nog een keer aanschaffen. Alsof we weer opnieuw moeten beginnen.
     
    Inmiddels zijn we 8 weken en 3 dagen ver. Mijn buik groeit hard, zo ook de twins.
    2 Centimeter groot waren ze gister.
    Met hele kleine beenstompjes. Het worden al echte mensjes.
    Het idee gaat wennen en we kunnen geen van deze zo welkome baby's meer missen.
     
    Mijn lijf werkt dubbel zo hard, met de dubbele hoeveelheid aan klachten.
    Wat ervoor zorgt dat ik tijdelijk een stap terug moet doen.
    In het ziekenhuis willen we nog niet belanden nu.
     
    Ik heb veel vragen en wensen rondom bevallen. Ik weet, het ligt nog ver weg....
    maar ik zou het deze keer zo graag goed doen. En dan graag voorbij de 36 weken........
    Lees meer...   (5 reacties)
    Niemand weet, niemand weet.....dat we voor baby 3 gaan. Op een enkeling na dan, weet niemand het.
    Het red-mijn-ei-syndroom is in alle hevigheid losgebarsten.
    Overal waar we kijken zien we zwangere buiken en baby's.
    Het beheerst ons leven nu al, als het al 2 maal eerder heeft gedaan.
     
    We weten al een tijdje dat ik het deze keer weer ga doen. Mijn wens naar een 'normale'zwangerschap was zo groot, dat de keuze snel gemaakt was.
    Alleen hoe zat het met borstvoeden? IVF en borstvoeden mag vaak niet samen gaan.
    Dus maken we eerst een afspraak bij onze favo Gyn Dr. H.
     
    maandag 3 september 2012
    Dr. H. lacht naar ons als hij ons binnenroept. Het is haast vertrouwd in zijn kamer, en toch gieren de zenuwen door mijn lijf.
    We hebben zoveel vragen.
    Dr. H. beantwoordt ze allemaal.
    Nee ik hoef niet te stoppen met borstvoeden (hoera, al 19 maanden) , ja ik loop meer risico dan een andere vrouw, nee de keizersnede heeft geen invloed op een volgende zwangerschap, ja we gaan de cryo in eigen cyclus doen (Yes...nog even geen hormonen en gedoe).
    We hebben nog 3 cryo's in het amc liggen. 3 Kansen voor we het hele IVF-traject weer in moeten.
    Maar eerst nog even een onderzoekje in zijn beruchte stoel. Mijn onderkant krampt zich volledig samen en ik vraag hem of hij niet zo'n grote eendenbek wil gebruiken.
    Het kreng is inmiddels, na al die drama, niet meer mijn vriend.
    "Ik zal de grootste pakken" grapt hij om luchtig te doen.
    Maar als ik daar in die stoel lig, komt alle ellende weer boven en ik moet vechten tegen mijn tranen. Ik kramp samen, mijn ademhaling versnelt, het zweet breekt me uit.....en voor ik het weet zit ik in een dikke paniekaanval.
     
    Hoe moet dat als ik echt weer IVF nodig heb?
    Ik ben het trauma nog lang niet te boven.
     
    "Je weet waar je het voor doet" zegt hij.
    Ja, dat weet ik wel....maar ik kan mezelf op dat moment echt niet helpen.
    Er is zoveel gebeurd.
    Nog 3 embryo's.
     
    Lieve kindjes in spé, willen jullie alstublieft 'gewoon' de eerste ronde raak schieten????
     
    15 september
    Cyclus Dag 6 alweer. De rode duivels kwamen even op bezoek. De afspraak met de Gyn, voor de eerste follikelmeting, is gemaakt. CD 12. Spannend!!!!!
     
    21 september
    Dr. T. deed de FM (follikelmeting). Hij herkende me meteen. Dr. T. heeft namelijk Yulan op de wereld geholpen. Dr. T. heeft ook zijn best gedaan toen om mijn baarmoeder te redden. Dat moet vast een zooi zijn geweest. Ik ben hem eeuwig dankbaar.
    Hij lachte naar me en vroeg hoe het met mijn gezinnetje ging.
    Het voelt tegenstrijdig om herkend te worden.
    Het is fijn omdat je dan geen nummertje bent, maar niet fijn omdat mijn zwangerschap en te vroege bevalling een drama was en ze je daaarom herkennen. Te vaak heb ik toen in het ziekenhuis gelegen.
    Well, I'm back.
    Overigens...geen dominante follikel nog te zien....
     
    5 oktober
    Een vijftal dagen terug lag ik weer in die stoel. Er zat een kleine follikel, maar na zoveel dagen had de gyn er eigenlijk geen vertrouwen meer. Het zou toch door de borstvoeding komen, of ik toch maar wilde minderen.
    Ik heb altijd gezegd dat ik het krijgen van nog een kind niet ten koste wilde laten gaan van de kinderen die we al hebben. Stoppen met borstvoeden was dus geen optie.
    Ik zou de cyclus afwachten.
     
    Maar het was eergisteravond, 3 dagen later, dat ik mijn lijf voelde veranderen. Tekenen van ovulatie. Had ik het bij het juiste eind? Had mijn lijf gewoon iets meer geduld nodig?
     
    En dus belde ik gister met de signalen die mijn lijf afgaf. Een fijne dame aan de telefoon maakte direct een afspraak en amper een uur later lag ik in die stoel.
    Ik had het juist. Na al die jaren behandeling kende ikzelf mijn lijf nog het beste.
    De follikel was gereed.
    Vanavond gaat voor het eerst weer een naald door mijn huid om de zo bekende eisprong op te wekken.
    Het AMC is wakker geschud en haalt mijn cryo's uit hun winterslaap.
    Donderdag 11 oktober worden we herenigd, ik en mijn schatjes.
    De schatjes waar ik zo hard voor heb moeten werken 2 jaar geleden.
    Tijd vliegt.
     
    13 oktober
    11 oktober was de terugplaatsing. 2 Embryo's hebben de ontdooiing gered en zitten in de buik. Helaas heeft de 3e het niet gered en is de vriezer nu dus leeg.
    De terugplaatsing verliep soepel.
    Het wachten begint. Gisteravond vreselijke kramp gehad. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe het de vorige keren was.
    We hopen en hopen en hopen en hopen.
    Laat het ons alsublieft eens een keer meezitten en in 1 keer raak zijn
     
    15 oktober
    Ik denk dat er een embryo is blijven plakken. Mijn lijf doet raar. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat dat best eens signalen kunnen zijn van een aankomende menstruatie.
    Maar toch.....ik denk dat het gelukt is.
    Hoe goed ken ik mijn lijf?
     
    18 oktober
    OMG we zijn zwanger!!!!! Een dikke vette streep op die zwangerschapstest.
    Hoewel ik het voelde aankomen, had ik ergens nooit durven dromen dat het echt in 1 keer raak zou zijn. Dat zelfs mijn lijf na al die ellende, in staat is tot iets moois.
    3 Weken en 4 dagen. Net zo vroeg als bij Yulan.
     
    22 oktober
    4+1
    Ik kan het nog steeds niet echt geloven. Zo ging ik gewoon de dag voorbij dat ik ongesteld had moeten worden. Er gebeurde niets.
    Nog altijd gluur ik in mijn broekje bij toiletgang.
    Als de dood ben ik dat er iets mis gaat.
    Bij de vorige zwangerschap ging tenslotte alles mis wat maar mis kon gaan.
     
    Komende donderdag is de standaard bloedtest.
    "Dan zien we of er genoeg Hcg in uw bloed zit, of soms te veel''
    "Te veel?'' zeg ik nog.
    *naief*
    ''Ja mevrouw, als er  te veel Hcg in uw bloed zit kan dat betekenen dat er iets niet goed zit''
    Dat wilde ik nou net niet horen....
    Ik wil alleen maar horen hoeveel hartjes er wel kloppen....
    Lees meer...   (7 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl